Skip to main content

Cinderella
Niet genomen rouw en perfectionisme

Ze is prachtig. Miranda.
24 jaar, maar gedraagt als zich een upper class lady uit de Victoriaanse tijd van tenminste 44.
Alsof ze zo van de filmset is gelopen in haar prachtige jurk met bijpassende schoenen. Haar kin in de lucht. Ze vlijt zich neer in mijn zetel, kaarsrecht, haar benen over elkaar en ze kruist haar handen op de knie.

De 2 zetels in mijn praktijk komen uit een kasteel. Bordeaux rood, velours, gezet met siernagels van goud en in het donkere hout staat een familiewapen gekerfd.
Dit maakt het beeld compleet.

Vragen over levenslust

Ze heeft vragen over het leven, over lust, over levenslust en vooral het gebrek daaraan.
Zorgvuldig kiest zij haar zinnen uit een breed scala van woorden. Haar dictie is feilloos.
Wanneer ze spreekt gaat ze soms even over in het Engels: “Isn’t that sad?” of “That’s so obvious”.
Zo neemt ze, ook in taal, even afstand wanneer de tranen bijna komen.

Diep verdrietig, al wist ze niet waarom

Ik ga voor haar zitten op de grond. “Kom eens ff hier Cinderella”. Ik ontdoe haar van de glazen muiltjes en zet de koude voeten in mijn handen en wrijf ze stilaan warmer.
“Er was er eens, in een land hier ver vandaan, een prachtige prinses. Ze had alles wat haar hartje begeerde; een lievelingspaard, een tuin met bloemen en een kast met de mooiste jurken. En toch, was er dat knagende gevoel.  De prachtige prinses was diep verdrietig, al wist ze niet precies waarom.”
“Vertel me eens over jouw knagende gevoel” wend ik me tot Miranda.

Ik hoor haar vertellen over alle gestorven mensen in de familie, haar moeder die bij haar geboorte bijna kwam te overlijden, dat ze te vroeg geboren werd, 24 uur alleen in de couveuse lag en tot 4 keer toe bijna stierf.
Ze kijkt me verschrokken aan. “Dat is best veel, hè? ……Isn’t that sad..”.
Ze recht haar rug.

Niet genomen rouw en perfectionisme

Niet genomen rouw kan vrouwen veranderen in perfectionistische prachtprinsessen met een onnavolgbare precisie in taalgebruik, een onkreukbaar imago, een veelheid aan superlatieven en een flink portie sarcasme.
Je begrijpt inmiddels, dat is mij volledig onbekend 😉.

Dikke tranen

Ik blijf haar geschiedenis in woorden herhalen. Traag en monotoon tot het inzinkt.
Eindelijk, er komen dikke tranen die heel lang zijn ingehouden.
Geen familie-opstelling, geen interventie, geen lichaamsgerichte oefening, enkel de bedding bieden om te mogen huilen.
Het ene papieren zakdoekje na het andere wordt uit de tissuedoos getrokken. Goed zo.
Na een tijdje grap ik: “Zeg, laat je er nog wat in voor de volgende?”
Miranda moet heel hard lachen door de tranen heen.

Nieuwe hoofdstukken in het sprookjesboek

“Ga op zoek naar de verhalen van vroeger bij papa en mama. Over jouw geboorte, over hoe papa en mama dit beleefd hebben en de gestorven familieleden”.

Ik nodig haar daarmee uit het sprookjesboek aan te vullen met nieuwe hoofdstukken.
Als ze dan de straat uitwandelt kijk ik haar vanuit mijn kasteeltoren nog even na.
Ik glimlach en voel me even een goede fee.