Ik had een tijdje geleden ‘n optreden waarbij ik in een nogal merkwaardig gesprek belandde met de klant. Normaal gesproken feliciteer ik de jarige/ het bruidspaar/ de jubilaris en ga aan het werk.…
In dit geval was de jarige jet duidelijk van plan een goed gesprek met mij aan te gaan en haar punt te maken….

“…..Echt? Ben jij single? Hoe kan dat nou?…..Jij bent toch een hartstikke leuke meid?……”
Ik lachte wat ongemakkelijk en bedankte haar voor het compliment.
“…..Maar heb je dan ook geen kinderen?…….”

Nee, ik heb geen kinderen. Ik bedacht me dat ik vooral die laatste vraag heel persoonlijk vond en over mijn grens ging in deze setting. Met een naar gevoel in mijn buik dacht ik aan 2 goede vriendinnen die een oerwens hebben kinderen te krijgen en door omstandigheden het hen niet gegund is. De rauwheid die soms in onze gesprekken naar boven komt over dat diepe verlangen een babylijfje vast te houden, omringd met Zwitsalgeuren en kirrende geluidjes.
Ik heb nooit een duidelijke kinderwens gehad en ken dat oerverlangen op dat gebied dus niet.

Vaker heb ik me afgevraagd of er iets grondig mis is met me. Want je hoort je toch voort te planten, week te worden van baby’s en ze automatisch te willen? Ik voelde me zelfs erg schuldig naar mijn vriendinnen en alle kinderloze vrouwen die zo’n diep verlangen hebben mama te zijn. Zij allemaal met hun innige wens en ik die maar even ‘achteloos’ beslis dat het niet ‘mijn ding’ is.
Ook heb ik jaren gedacht dat dat moment van rammelende eierstokken misschien vanzelf ging komen. Ik ben nu 39,5 jaar. Er rammelt niets.

Inmiddels weet ik dat ik veel liefde te geven heb, maar dat ik het leven op een andere manier invul en ga invullen. Ik houd van alle kleine mensjes in mijn omgeving en houd van ze met alle liefde die ik heb. Ik maak de keuze geen eigen kinderen te hebben. Dat is het verschil.
Is het daarmee dan duidelijk? Nee, helaas toch niet helemaal. Ik ben bang voor de spijt die op een dag vol in mijn gezicht slaat en er geen weg terug is. Bang voor de sociale leegte en het moederziel (de ironie) alleen overblijven en het missen van het zachte babyhuidje tegen mijn lijf omdat ik nooit zal weten hoe het voelt om een eigen mensje te hebben.