Blog september 2018

Zelfcompassie is best een dingetje, laat maar zeggen…

Met een groepje vrienden starten we het weekend op het terras. Nadine heeft een zomerjurk aan, pakt de rol van haar buik vast en roept: “Kijk, dat kan toch zo echt niet langer….ik eet al een week alleen maar groenten. Nóg geen resultaat”. Ik lach, wat is dit herkenbaar! Ik heb laatst gedacht dat ik wel achter iemand langs kon kruipen in een drukke kroeg. Mijn kont dacht daar beduidend anders over en bleef hangen tussen de stoel en de muur…..
Zelfspot is ons allen niet onbekend en lachend en gierend rollen de gênante situaties over tafel over cellulitis, striae, wallen en rimpels niet te vergeten.

Maarten hoort het “vrouwengezeur” even aan en mengt zich in het gesprek. “Ik heb echt geen idee waar jullie het over hebben….ik vind jullie allemaal mooi en jullie zijn niet te dik. Zelfs niet ’n beetje te stevig! De meeste mannen zijn niet bezig met putjes in de billen, rimpels of een maatje meer. Jullie zijn vróuwen en geen meisjes van 16 ”.
Even valt het stil. Dan starten we bijna simultaan:
“Ik sport heel veel, maar heb nog steeds putten en deuken…”
“Die wallen van mij….vroeger trokken ze nog weg, maar tegenwoordig….”
“Ik vind mijzelf wel te dik” en er worden nieuwe huidplooien geshowd.

Hoe lief ook bedoeld door Maarten, het is onbegonnen werk vrouwen te overtuigen dat ze prachtig zijn zoals ze zijn; met al haar rimpels, rondingen en (in haar ogen) mogelijke tekortkomingen.
Wat is dat toch? Waarom zijn wij door onze eigen bril nooit mooi, perfect en goed genoeg?

In mijn praktijk masseerde ik laatst een stevige studente. Haar ogen stonden verdrietig en ze was extreem moe. Ze vertelde mij dat ze in geen tijden meer had kunnen ontspannen. Op haar rug een kleine tatoeage met: Mama 2017. Op mijn tafel ligt een mooi mens, met een verhaal, dat oprechte aandacht en aanraking nodig heeft. Dat is het énige dat ik op zo’n moment zie. Ik heb geen oordeel, ik zie geen rolletjes, ben niet bezig met striae of putjes. Ik werk met de mens die onder mijn handen ligt, precies zoals ze op dat moment is….

…..Haar huid was extreem zacht en bij elke massagebeweging die ik maakte, kreeg ze kippenvel. Een uur lang kippenvel! Ze werd steeds zachter en raakte diep in de ontspanning met een kleine Mona Lisa glimlach om haar mond, roze wangen en de make-up half weggevaagd.
Met alle mogelijke imperfecties zo prefect, zacht en lief.

Opeens zag ik wat Maarten bedoelde en kon ik door een hele andere bril kijken naar wat “perfectie” inhield. Het warme lichaam, de zachtheid, de kwetsbaarheid, de aandacht die ze nodig heeft.
Ik zou willen dat ik met dezelfde mildheid naar mijn eigen lijf kon kijken als dat ik naar een cliënt kan kijken.
Zelfcompassie is best een dingetje, laat maar zeggen…..

Hoe zit dat met jou? Heb jij vrede met jouw lijfelijke imperfecties en wanneer kwam dat omslagpunt? Wat is zelfcompassie voor jou? En wat mij ook boeit…..ik hoor en lees relatief weinig over mannen en hun zelfbeeld. Worstelen mannen met dezelfde problematiek of zit hier zoveel schaamte op dat dit niet eens besproken wordt?